عمری از جور چرخ مینا رنگ

                                                                   رنجه بودم ، ز رنج بیماری

                         یافت آئینه وجودم زنگ

                                                                   از  جفای  سپهر  زنگاری

                         تار شد ، دیدگان روشن بین

                                                                   زرد شد ، چهرگان گلناری

                        همچو موشی نحیف گشت و نزار

                                                                   تن  فربه  چو گاو  پرواری

                        آزمودم همه طبیبان را

                                                                   در  شفاخانه های بهداری

                        کار آن جمله و طبابتشان

                                                                   کار  بوزینه  بود  و  نجاری

                      نه حکیمی ، خبر ز حکمت داشت

                                                                   نه پرستاری ، از پرستاری

                     پیش بیطار رفتم آخر کار 

                                                                   چاره ای خواستم ز ناچاری

                    و آن شفا بخش دام و دد ، بگرفت

                                                                   دستم  و رستم از گرفتاری

                    بی  تأمل  علاج  دردم  کرد

                                                                 تن ز غم رست و من ز غمخواری

                    طرفه بین ، کز طبیبان آن نرسید

                                                                   که   ز  دانای  فن   بیطاری

                                            یا من از خیل چارپایانم

                                            یا طبیبان از هنر عاری

                                                    

                                                                                                              رهی معیری

   روز ملی  دامپزشکی  مبارک